Ondernemers toen en nu

Hier volgt per straat een overzicht van winkels, horecagelegenheden en andere dienstverleners die in Muiderberg gevestigd waren of in de besproken panden op dit moment actief zijn.

Dorpsstraat, even zijde

Nr. 2. Woonhuis, waar van 1968 tot 1995 de winkel van Sjaan Leurs  (‘tante Sjaan’) zat. Zij verkocht dames- en kinderkleding en hield regelmatig modeshows. Daarvoor zat op dit adres het winkeltje van George van der Tas (‘oom Sjors’), waar je garen, band en lingerie kon kopen, alsmede sigaren en sigaretten. Hij had ook een agentschap van het transportbedrijf Van Gend & Loos. Voordat Van der Tas er in trok, had Tinus van Rooijen er zijn schoenmakerij.

Nr. 8/8a.  Gerrit van Rooijen, die in 1887 om de hoek op de Brink nr. 3 was begonnen, verhuisde zijn bakkerij in 1936 naar de Dorpsstraat (het pand op de Brink draagt nu de nummers 2 t/m 4). Tien jaar na zijn vestiging in de Dorpsstraat werd Gerrit opgevolgd door zijn zoon J. Chr. (Jan) van Rooijen. Deze overleed in 2001, waarna diens zoon Gert van Rooijen de winkel annex bakkerij voortzette. In het linkerdeel van het pand zat de kapperszaak van Theo Kortekaas (‘dames- en herensalon’). Later werden beide delen samengevoegd tot één grote brood- en banketzaak. Na het overlijden van Gert van Rooijen in 2011 kwamen in het pand achtereenvolgens de bakkers E.P Stricker en Bakkeron. Sinds 2015 zit op deze plek bakkerij Tetteroo, tevens afhaalpunt voor DHL en UPS. Er is ook een kleine coffee corner.  

Nr. 10a. Sinds 2017 zitten in de voormalige ruimte van banketbakkerij Van Rooijen de dames van ‘Mooi’, een combinatie van zelfstandige dienstverleners op het gebied van pedicure, manicure, haar- en huidverzorging, damesmode en massage. Anno 2021 bestonden de ‘meisjes van Mooi’ uit Marjolijn Bruurs (handen en voeten), Ellen van der Vegt (huid), Malissa Bakker (haar), Rianne Dekker (haar) en Lisa Schenk (voeten). Het initiatief voor deze samenwerkingsvorm werd genomen door Marjolijn Bruurs. Samen met Ellen van der Vegt ging het paar in 2004 in het Rechthuis van start. Van 2007 tot In 2017 zaten de dames in het pand De bonte Bok in de Dorpsstraat 33. In deze periode maakte ook Hanneke Witvoet (manicure en pedicure) deel uit van het team.

Nr.12. Winkel voor verkoop, verhuur en reparatie van saxofoons en andere blaasinstrumenten. Het pand ‘Mon Plaisir’ werd in 1901 gebouwd als vakantievilla. Toen het toerisme afnam, werd het pand een vestiging voor menige middenstander. Dirk de Beus had er een snoepwinkeltje, Wim en Annie van Wijk startten er rond 1960 een kruidenierswinkel onder de naam ‘Grosco’ en Jaap en Mien Roodenburg begonnen er in 1963 een Vivo-supermarkt, die begin jaren ‘70 naar de overkant verhuisde (zie Dorpsstraat 23). Mon Plaisir werd vervolgens gebruikt voor opslag van plastic en aanverwante artikelen (krulspeldenhandel ‘Terba’). Daarna had mevrouw Kruithof hier korte tijd een delicatessenwinkel. In 1989 begon Harry Bakker in het pand zijn dienstverlening op het gebied van met name saxofoons. De activiteiten werden in 2001 voortgezet door diens zoons Robin en Jeffrey Bakker. Nummer 12a is het woonhuis erboven.

14. Sinds 1972 is op nummer 14 slagerij Dalmulder gevestigd. De eerste slagerij in Muiderberg kwam eind jaren ‘30 van de vorige eeuw met de komst van Ben Hottentot. Hij vestigde zich in het pand dat zijn vader had laten bouwen in de tuin van villa ‘Mon Plaisir’ (zie hierboven). Na Hottentot zette Jan van Eeden de slagerij voort. Rond 1950 werd deze opgevolgd door Aart van Eck, die hier twintig jaar het slagersambt zou uitoefenen. Op 1 april 1972 kon de toen 19-jarige Fred Dalmulder het pand kopen met steun van zijn vader. Hij runt de slagerij sindsdien samen met zijn vrouw Ans.

Nr. 16. ‘Catharina hoeve’. Voormalig woonhuis van de ‘dorpstimmerman’ Wim van Rooijen. Zijn werkplaats bevond zich achter het huis. Omdat het huis in die tijd geen naam had, wilde zijn dochter Carla het later ‘Catharina’ noemen (waarschijnlijk was dit haar officiële voornaam). Maar omdat het huis op nummer 20 al zo heette, voegde zij het woordje ‘hoeve’ toe. De in 2020 overleden bewoonster hield jaren een zwarte hengst achter haar huis. Zij liep er dikwijls mee door Muiderberg.

Nr. 18 en 20. Deze 2 onder een kap woning werd in 1906 gebouwd door Hendrik Gijzen. Hij noemde het dubbele woonhuis naar zijn overleden vrouw Elisabeth Catharina.  Anno nu (we schijven 2021) wonen er de ondernemers Linda van Maaren (communicatieadviseur) en Marijn van Dijk (management consultant). In de tuin beschikken zij over een ‘Tiny Office’. Op nummer 18 bevinden zich de woning en ateliers van het kunstenaarsechtpaar Marja Thijssen en Reinier Gadelaa (zie ook Community Art Project).

Dorpsstraat, oneven zijde

Nr. 1. Installatiebedrijf C.D. de Haan ‘sinds 1910’. In dat jaar startte Cornelis Dirk de Haan om de hoek in de Badlaan een bedrijf dat zich bezighield met rijwielreparatie annex smederij. Het pand stond op de plek waar het weilandje van Hermann Niewöhner lag (zie ook Vishuisje). In 1938 verhuisde De Haan naar de Dorpsstraat 1. Aan de zaak werd een winkel in allerhande zaken toegevoegd, onder andere ijzerwaren. De oprichter ‘C.D.’ werd opgevolgd door zijn zoon, die heel origineel ook Cornelis Dirk (C.D.) heette. Begin jaren ’70 kwam diens zoon H.R. (Hans) de Haan in de zaak. Aan zijn werkzame leven kwam een abrupt einde toen hij in 1996 na een kort ziekbed op 49-jarige leeftijd overleed. Sindsdien wordt het familiebedrijf geleid door zoon Tim de Haan, de huidige eigenaar.   
In het pand van De Haan zat eerder de kruidenierswinkel van G. van Bokhorst. Eind jaren ’60 werd achter de winkel van de werkplaats, grenzend aan de Flevolaan, gebouwd. Daarvoor stond op deze plek een kleine loods. Deze had een kelder, die volgens zeggen in de oorlogsjaren als schuilplaats voor onderduikers diende.

Nr. 7. (ook nr. 5, maar dat is niet te zien). Leegstaand pand dat het laatst in gebruik was bij schildersbedrijf Cees Hennipman. Hij had hier een doe-het-zelfzaak en het was het adres om verjaardagscadeautjes te kopen voor de kinderen. In de etalage wordt het woningaanbod van makelaar Vlaanderen getoond. Oorspronkelijk was dit een woonhuis.    

Nr. 17. Pand van makelaarskantoor Vlaanderen. De eerste steen werd in 1968 gelegd ten behoeve van een kantoor van de Rabobank (toen nog Coöperatieve Raiffeisenbank). Op deze plek stond destijds een blok woonhuizen onder de naam ‘Florisberg’. De Rabobank sloot het kantoor in 2009. Na de overname door Vlaanderen bleef de geldautomaat in de buitenmuur gehandhaafd. Uiteindelijk werd deze enige `flappentap` in Muiderberg in 2018 uit veiligheidsoverwegingen (risico van ‘plofkraken’) alsnog weggehaald. De vrijgekomen ruimte werd korte tijd verhuurd aan naaiatelier /stomerij ‘Elite’. Daarna werd het een kleine woonruimte. Zie ook nr. 29b.

Op het trottoir vóór het pand staat sinds 1991 het Lieftinckmonument. Op de stoep rond de platanen liggen sinds 2019 de mozaïektegels die gemaakt zijn in het kader van het Community Art Project.

Nr. 23/25. Het pand waar de Spar zit, is ontstaan door een samenvoeging van woonhuizen, die behoorden tot het woningblok ‘Florisberg’ (hetzelfde huizenblok als genoemd bij nummer 17). In het vernieuwde pand kwam de Vivo van Jaap en Mien Roodenburg, een voortzetting van de zaak die zij in de jaren ’70 aan de overkant waren begonnen op nummer 12 (‘Mon Plaisir’). Na de Vivo kwam in 1981 een Spar (Jan en Corrie Hetterscheid), een Super (Cees den Engelsman) en weer een Spar (Marinus Geersing). Sinds september 2007 wordt deze franchise-supermarkt gedreven door Raymond en Kim van den Bosch. Hier is tevens een PostNL-afhaalpunt.

Nr. 29. (nu 27).Vestigingsplaats van een reeks horecabedrijven. In 1882 werd op deze plek café ‘Nooitgedacht’ (Nooitgedagt) gebouwd, dat in 1893 volledig afbrandde. Toenmalig eigenaar J. Slokker Wzn. liet het meteen herbouwen en deed de zaak in 1902 van de hand. De nieuwe eigenaar A.J. Tjabring breidde de activiteiten uit met hotelaccommodatie en rijtuigverhuur. In het linkerdeel begon hij tevens een bottelarij (limonadefabriek). Zijn opvolger was J.J. Schenk, die er ook films voor kinderen draaide. Het pand zou nog diverse malen van eigenaar wisselen.
Namen die de gevel sierden, waren Wiener Café, Trefpunt (café annex disco), bistro Bernard en opnieuw Nooitgedacht. Op de eerste verdieping bevond zich destijds hotel `Je Maintiendrai`. Eigenaar in die tijd was J. de Gooijer. In de oorlog konden kinderen  hier voedsel krijgen. De dorpsomroeper ging rond met de boodschap: ‘Heden … is het eten … in Je Maintiendrai’.

‘t Lagerhuys kende op deze plek veel voorgangers. Links van het pand het verdwenen (geelachtige) woonblok ‘Florisberg’. Daar zitten nu makelaarskantoor Vlaanderen (eerst de Rabobank) en de Spar.


In 1996 werd het pand gekocht door Ron Bot (exploitant van de Zeemeeuw’), die na een verbouwing een restaurant-brasserie onder de naam ‘t Lagerhuys begon. In 2008 werd het pand verkocht aan de familie Palm uit Baarn. Het restaurant bleef onder dezelfde naam voortbestaan, totdat het in 2016 werd verkocht aan Michael van de Kuit/Nedstede (o.a. eigenaar van Speelpark Oud Valkeveen). Huurders werden Nickey Quarz en Michelle van der Linden, die hier hun restaurant Quarz vestigden. Dit restaurant was geen lang leven beschoren. Ook Van de Kuit was geen blijvertje. In 2018 verkocht hij het pand aan de Vlaanderen-groep, die de restaurantfunctie voortzette onder de oude naam ’t Lagerhuys. Omdat de nieuwe eigenaar geen vergunning kreeg, werd het restaurant in 2019 gesloten.
Na een jaar leegstand – het ‘huisnummer’ was op verzoek van Vlaanderen inmiddels veranderd van 29 in 27 –  kreeg het restaurant eind september 2020 nieuwe uitbaters, te weten Rosan en Patrick van de Ven. Door de coronamaatregelen kon het restaurant niet open, afgezien van het feit dat gewacht moest worden op de horecavergunning. Het echtpaar startte in oktober 2020 met een take away, eind april 2021 mocht het terras beperkt open en sinds juni 2021 het restaurant, alles met inachtneming van de anderhalve meter afstand en een gelimiteerd aantal bezoekers. Per 25 september 2021 vervielen deze overheidsmaatregelen. Wel werd ingesteld dat alle bezoekers van een restaurant via een QR-code moesten aantonen dat zij gevaccineerd, negatief getest of genezen van corona waren.    

Nr. 29a. groente-, fruit- en delicatessenzaak van Oudshoorn. Op deze plek begonnen Co en Nel de Gooijer in de jaren ’60 van de vorige eeuw een groentezaak in een oude schuur. Later lieten zij hier een grote winkel annex woonhuis bouwen. Het echtpaar werd opgevolgd door Ans Westerveld, die hier maar korte tijd heeft gezeten. Op 1 januari 1984 vestigden Frank en Karin Oudshoorn zich in het pand. Frank had jarenlang vanuit een busje met aanhangwagen zijn waren in het dorp uitgevent. Hij had het vak geleerd bij kruidenier Roodenburg (Vivo) aan de overkant op nummer 12. De eerste twaalf jaar was Oudshoorn een ‘2-in-1-winkel’, samen met de slagerij van Cor de Wit. Na diens vertrek werd het assortiment uitgebreid met delicatessen. ‘Verswinkel’ Oudshoorn is een echt familiebedrijf. Zoon Bart en dochter Annemarie werken inmiddels ook in de zaak.

Nr. 29. pandje naast Oudshoorn, nu een ‘tiny house’. Voordat het een woonhuis werd, had Bektas Karacoglan hier onder de naam ‘Elite’ zijn naaiatelier annex stomerij. Ook werden Turkse vleesgerechten onder de merknaam Döner verkocht (zie ook nr. 17). Het gebruik van het pandje begon eind jaren ’70 met de bloemenzaak van Ben Hagenbeek, die daarvoor bloemen verkocht in een kas in de Populierenlaan (het Glashuis). De bloemenzaak kwam in de plaats van de volière, die in de tuin van de Luifel op nummer 31 stond. Opvolger van Hagenbeek was bloemenman André Hulkenberg. Na diens vertrek had Viola Holt hier enige tijd haar atelier.

31. ‘Onder de Luifel’, voorheen Villa Anna. Als woonhuis gebouwd door dhr. Oostergo. De nieuwe eigenaar Jan de Graaf verbouwde het pand tot café ‘De Luifel’. De volgende eigenaar, Henk Niewöhner maakte er weer een woonhuis van, wat het is gebleven. Tussentijds zat er nog het advocatenkantoor ‘Onder de Luifel’.  

33. ‘De bonte Bok’. In dit huidige woonhuis zaten vanaf 2009 de dames van ‘Mooi’, totdat zij in 2017 naar het pand op nr. 10a verhuisden (zie aldaar). Voordat ‘Mooi’ er in trok, was in ‘De bonte Bok’ de cadeauwinkel  (‘Kadohuisje’) van Gerda Gijzen gevestigd. Van 1903 tot 1913 waren in het oorspronkelijke pandje oude spulletjes te zien (zie Museum in het Lexicon).

Niet in de Dorpsstraat, maar er wel op uitkijkend het pand op de hoek Populierenlaan/Graaf Florislaan. Op deze plek hebben diverse cafés en eetgelegenheden gezeten, maar het begon met bakkers. Het pand werd in 1928 gebouwd in opdracht van Slemmer, die er zijn bakkerij begon. Begin jaren ’60 trok bakker Kleykamp er in. Hierna zaten er alleen horecabedrijven in het pand. In de jaren ’70 werd  Jan Veenboer eigenaar. Hij ging er niet alleen wonen, maar vestigde er ook zijn cafetaria (‘Jan Patat’).

Restaurant De Muyderbergh (wie weet de namen van de twee dames nog?).

Rond 1978 kwam het pand in handen van Rob de Graaf, de broer van de bij De Luifel genoemde Jan de Graaf. Het was het begin van café Riant met Le Feber als bedrijfsleider. Aan de zijkant bleef een uitgiftepunt voor patat en ijs.

Eigenaren en pachters bleven elkaar opvolgen. In 1993 kwam het pand als beleggingsobject in handen van het reclamebureau FHV. Het werd verhuurd aan twee vriendinnen, die restaurant de Muyderbergh begonnen. In 1998 werd het pand gekocht door Vlaanderen c.s. In plaats van een restaurant kwam op deze plek café Lieftinck met uitbater Bram van Barneveld en zijn partners Cor Bos en Desid de Hoogd. Het drietal wilde er een sportcafé van maken, maar daar is het nooit van gekomen. Het café heeft ruim tien jaar bestaan. In 2010 opende restaurant ‘De Brink’ zijn deuren met John Schilpp als uitbater en kok. Dit restaurant hield er na vier mee op, waarna een nieuwe naam zijn intrede deed: ‘De Beleving’ , een combinatie van wijnproeverij (Arend van den Broek) en eetgelegenheid (Bas Balledux). Na een jaar was de beleving voorbij.

De volgende huurders waren Lucas Obbema en Christophe Davoust, die in 2015 Herbergh ‘De Echo begonnen. Het duo ging na vier jaar uit elkaar en de herberg verdween uit het straatbeeld. Jan van Rookhuizen probeerde nog even de tijden van café Lieftinck te doen herleven, maar kreeg geen horecavergunning. Hij was ook korte tijd huurder van ’t Lagerhuys, maar kreeg ook hiervoor geen vergunning. Sinds 1 augustus 2019 stond het horecapand als ‘Villa Lieftinck’ te koop. Het is inmiddels tot woonhuis verbouwd.

Bedrijven in overige straten, allemaal verleden tijd.

Badlaan 18-20

Benzinepompen in de Badlaan.

Benzinepompen G.A. Heinzelaan 6, hoek Badlaan (later kwam hier de Banier)

Hier was de fietsenzaak van de familie Stegink gevestigd. ‘Het Tweewielerhuis’ zat er al sinds 1923. Stamvader Herman Wiebe (‘Wim’) Stegink was toen 18 jaar. Werden aanvankelijk alleen fietsen verkocht en gerepareerd, later kwamen daar ook bromfietsen bij en de reparatie van auto’s. Voor de deur verscheen een benzinepomp. Op nummer 15 aan de overkant was een fietsenstalling.

Na het overlijden van hun vader in 1954 zetten de drie zoons Wim, Aad en Herman het bedrijf voort (Herman Stegink stond in het dorp trouwens bekend als ‘Piet’ of ‘Joop Sigaar’). Samen met hun moeder Klazina Maria Gijzen vormden de broers een vennootschap onder firma (v.o.f.). Het was een echt familiebedrijf. Moeder bediende de pomp, Wim begon een taxibedrijf en Aad en Piet hielden zich bezig met de verkoop en reparatie van fietsen en brommers.

In 1960 werd een garage op het adres G.A.Heinzelaan 6 (hoek Badlaan) gebouwd. Aad en Wim Stegink gingen in het nieuwe pand werken. Hier werden auto’s gerepareerd, automobilisten konden tanken en de taxi’s van Wim stonden er vaak geparkeerd. Piet Stegink bleef achter in de Badlaan met de fietsenzaak en de andere pompen. 

In 1987 gingen de broers uit elkaar, hun moeder was in 1976 overleden. Piet zette de fietsenzaak voort, Wim ging verder met de taxi en Aad bleef de garage met pomp in de G.A. Heinzelaan runnen. Piet hield er in 1993 mee op. ‘Muiderberg na 70 jaar zonder fietsenmaker’, kopte een lokale krant. 

In 1996 verkocht Aad Stegink het garagebedrijf aan Peter ter Beek, die de naam De Banier introduceerde. 
In het houten gebouw in de Badlaan 18 A was van 1998 tot 2010 het kinderdagverblijf Twinkeltje gevestigd. Daarna werd het een ‘tiny house’.

Aan de overkant op de Badlaan 15 stond in de jaren ’70 en ’80 de viskraam van Simon Morees. Hij was getrouwd met Sjoukje Stegink, de zuster van de broers Wim, Aad en Piet. Sjoukje hielp haar man in de
viszaak en stond waar nodig ook haar broers terzijde.

Badlaan 11-13 – woonhuis, voorheen postkantoor en sigarenwinkel. 

                              Viskraam Morees

Hoek Badlaan/Tesselschadelaan – Kruidenierswinkel ‘Centra’ van Dirk en Coba Timmer, later van zoon Arie Timmer. Nadat deze was opgehouden, is de zaak als drogisterij-parfumerie nog enige jaren voortgezet door Peter ter Beek, de latere exploitant van De Banier. Het is nu een woonhuis.

Tesselschadelaan/hoek Badlaan – Groenteboer Rijk van de Berg. Het stenen schuurtje met puntdak staat er nog. 

Roemer Visscherlaan nabij Badlaan – Melkhandel van Herrie en Ali ter Beek, later die van Gerard van Leeuwen (diens zus Ineke van Leeuwen was de echtgenote van Jan Veenboer van het hierboven genoemde cafetaria). 

Gerard Doulaan – melkhandel van Anton en Truus van ’t Klooster (zie foto onderaan). Truus stond in de winkel en Anton ventte dagelijks in het dorp met zijn VW-bus. Het afleveren ging hem goed af, maar met afrekenen maakte hij geen haast. Een vroegere klant verhaalt dat hij al vaak op het voldoen van de onbetaalde rekeningen had aangedrongen, maar door het getreuzel van de ondernemer was het verschuldigde bedrag aan het eind van het jaar een keer opgelopen tot wel 1600 gulden.    

Paulinelaan 22 – schoenenzaak Docters van Leeuwen 

Tesselschadelaan 7 – Oliehandel Henk Geerts, eind jaren ’60 overgenomen door Jan Dirksen. Zijn vrouw Wil Dirksen vestigde er haar kapsalon.

Kapsalon Pepita: Het Rechthuis, G.A. Heinzeplein, Brink (in bijgebouw voormalige Pastorie).

Melkzaak Van ‘t Klooster; je kon er na sluitingstijd nog terecht. Bij zijn afscheid werd Anton bij wijze van stunt door de politie gearresteerd.